Hu Kon Chu

અજ્ઞાન એટલે જૂનું નીકળે તો ખરું પણ સાથે નવું ભરાતું પણ રહે.

અજ્ઞાન ક્રિયાભ્યામ્ બંધનમ્.

અજ્ઞાન ખેંચાઈ જાય તો સંસાર કકડભૂસ થઈ જાય. અજ્ઞાને કરીને બંધાયા તેથી જ્ઞાને કરીનેજ છૂટાય.

અજ્ઞાનને હટાવવું, જ્ઞાની થવું એજ એકમાત્ર આત્માને સુખી કરવાનો ઉપાય.

અજ્ઞાનાવસ્થામાં વિકૃત ચેતનનાનો, ભોગવટો, જ્યારે જ્ઞાનાવસ્થામાં અવિકૃત ચેતનાનો ભોગવટો.

અજ્ઞાની જીવો ઉપયોગનો દુરુપયોગ કરી સંસારમાં રખડે છે.

અજ્ઞાની બધું કર્યા કરે જ્યારે જ્ઞાનીને બધું થયા કરે!

અજ્ઞાની સંયોગોનો સ્વીકાર ન કરતા સંયોગો ફેરવવાના ઉધામા કરે છે તેથી બંધાય છે.

અધ્યાત્મક્ષેત્રે જગતદૃષ્ટિ કરતાં જ્ઞાયકદૃષ્ટિનું મહાત્મ્ય છે.

અધ્યાત્મમાર્ગમાં દ્રવ્યચક્ષુ બીડવાના છે અને ભાવચક્ષુ ઉધાડવાના છે.

અધ્યાત્મમાં સંઘર્ષ એટલે ચૈતન્યસ્વરૂપનો સ્વીકાર અને બહારના બનાવોમાં દૃષ્ટાભાવ.

અધ્યાત્મમાં સંઘર્ષ- ચૈતન્યસ્વરૂપનો પૂર્ણપણે સ્વીકાર, બહારમાં બનતા બનાવ પ્રતિ દૃષ્ટાભાવ.

અનંતકાલથી સંસારની ભટકણે આત્માના મોક્ષની અટકણ કરી છે.

અનંતકાળમાં જેટલો ક્રિયા ઉપર ભાર મૂકાયો છે એટલો સમજ ઉપર નથી મૂકાયો.

અનંતગુણોનું એક પરિણમન તે વીતરાગતા.

અનંતાનંત ગુણોનું એક સંમિલિત પરિણમન એ વીતરાગતા છે.

અનિત્યનું વિસ્મરણ તો જ થાય જો નિત્યની પ્રાપ્તિનું લક્ષ સતત સ્મરણમાં રહે.

અન્ય દ્રવ્યના સંયોગે જ યોગ અને યોગક્રિયા છે.

અન્યના હિતાહિત લાભાલાભની વિચારણા એ જ સાત્વિકતા છે.

અપવાદ આચરણીય છે પરંતુ દર્શનીય, આદરણીય કે અનુકરણીય નથી.

અભિપ્રાયથી મન ઊભું થાય છે અને નોંધથી સંસાર ઊભો થાય છે.

અરિહતમાંથી અરિહન્ત થઈએ તો અહં અર્હમ્ બને, અહંકાર આત્માકાર બને.

અરૂપી દ્રવ્યનું ગુણકાર્ય સતત, સરળ અને સહજાસહજ હોય છે.

અર્થ અને કામને ધર્મથી નાથવાના છે.

અર્વાચીન વૈજ્ઞાનિક શોધખોળોથી સુખ સગવડ વધ્યા પણ શાંત, સમાધિ ખોવાઈ ગયા.

અલ્પ દ્રવ્યોનું સેવન પેટને હળવું રાખે, અલ્પ અપેક્ષાઓ મનને પ્રસન્નતાસભર રાખે છે.

અલ્પજ્ઞતાના આશ્રયે સર્વજ્ઞતાનો અનુભવ ન થઈ શકે, પણ સ્વભાવના આશ્રયે થઈ શકે.

અસંખ્ય પ્રદેશે એક પરિણમન એ કર્તૃત્વ છે.

અસીમ તત્વને સમજવા બુદ્ધિ સીમિત્ત છે.

અહંકાર એ જ્ઞાનનું અજીર્ણ છે. નમ્રતા એ જ્ઞાનનું પાચન છે.

અહંકારમાંથી નીકળતો જ્ઞાનપ્રકાશ એ બુદ્ધિ છે.

અહંનું ખાલી થઈ જવાપણું છે તેજ શૂન્યતા છે કે જે અવસ્થામાં માત્ર ચેતનનું અસ્તિત્વ છે.

અહિંસાનો અલંકાર સંયમ છે અને સંયમનો અલંકાર તપ છે.

અહો! અહોની ચર્ચા જ્યાં છે તે આશ્ચર્ય છે.

અંતરમથી અભેદ થવાય તો બહારના બધાંય ભેદ ટળી જાય.

અંતરમાં ચૈતન્યની સ્વસત્તાનું જેટલું અવલંબન તેટલો સાધકભાવ.

અંતરાલ આનંદ અંતિમ આનંદથી ક્ષુલ્લક છે.

અંતઃકરણની સાથે જ્ઞેય જ્ઞાતા સંબંધ સ્થપાય તો આત્મા જ્ઞાની બની જાય.

અંદર જતો ઉપયોગ ધનીભૂત બની આત્મકેન્દ્રિતથઈ આનંદધનરૂપે પરિણમે છે.

અંદરનું તત્ત્વ - ટીમ્બર પકડાઈ જાય તો બહારનું તત્ત્વ માટી જણાઈ જાય.

આખાય વિશ્વનું વહેણ કાર્યકારણ ભાવ ઉપર આધારિત છે.

આખોય મોક્ષમાર્ગ જીવના ડહાપણ અને જીવની આત્મજાગૃતિ ઉપર નિર્ભર છે.

આત્મ પરિણમન એ જ ધર્મ છે.

આત્મની કલ્પશ્કિત વિકલ્પરૂપે પરિણમે છે. નિર્વિકલ્પ પરિણમન એ મોક્ષમાર્ગ છે.

આત્મભાન વિના આત્મધ્યાન નથી અને પરમાત્મરૂપ પ્રગટીકરણ નથી.

આત્મસાક્ષીએ જીવ જેટલો પ્રામાણિક બની ઋજુ અને મૃદુ બન્યો તેટલો મોક્ષમાર્ગી.

આત્મા અંતઃકરણ સ્વરૂપ નથી. એ તો અંતઃકરણનો માત્ર જ્ઞાતાદ્રષ્ટા છે.

આત્મા આત્માને ઓળખી એમાં સ્થિત થાય ર્તે કર્મ તૂટે.

આત્મા આત્મામાં રહે અને ભિક્ષુકતા છૂટી જાય તે સાચી ભિક્ષુકતા છે.

આત્મા આત્મામાં સમાઈ જતાં દેશ અને કાળનું દ્રવ્ય ભાવમાં વિલિનીકરણ થાય છે.

આત્મા એ એવું સ્વજ્ઞેય છે કે જેની સાથે સ્વ અભિન્ન એવું અભેદ પરિણમન શક્ય છે.

આત્મા એના મૌલિક સ્વરૂપે પ્રવર્તે તો તે આત્મધર્મ છે.

આત્મા જ આત્માને ઓળખે નહિ એના જેવો આત્માનો કોઈ પાપોદય નથી.

આત્મા જ એક એવું દ્રવ્ય છે જે રાગાદિ રૂપે પરિણમે છે અને તે વીતરાગતાની હિંસા છે.

આત્મા તેના મૌલિક સ્વરૂપમાં એક તણખલાના બે ટૂકડા કરી શકતો નથી.

આત્મા ન ઓળખાય ત્યાર સુધી જીવને સંસારમાં ચક્રગતિ છે.

આત્મા નહિ ઓળખાય તો કાંઈ નહિ પણ બુદ્ધિની શેતાનીયતને તો ઓળખી લ્યો.

આત્મા પોતાને ઓળખી પોતામાં સમાય એ સ્વસમય.

આત્મા પોતે પોતાને પોતાવડે પોતામાં શુદ્ધાત્મા-પરમાત્મા અનુભવે તે અર્હની સ્થિતિ છે.ા્

આત્મા પ્રકૃત્તિ છે, કર્મ (સંસાર) વિકૃતિ છે.

આત્મા સ્વયંભૂ છે એટલે એણે સ્વયં સ્વબળે જ સિદ્ધ થવું પડે.

આત્માએ પોતે પોતાના સ્વરૂપાનુશાસન આપી પોતામાં ઠરવાનું છે.

આત્માએ પોતે પોતાને અનુશાસન આપી પોતામાં રહેવાનું છે, કારણ કે ગામ નહિ ફરે, ગાડું ફરે.

આત્માથી ચડિયાતો કોણ?

આત્માના જ્ઞાન-દર્શન-ચારિત્રમાં રમમાણ રહેવું એ ઉત્કૃ,થટ ધર્મ છે.

આત્માના મહિમા આગળ બીજા પદાર્થનો મહિમા તુચ્છ છે.

આત્માના યર્થાત દર્શન વિના સમ્યગ્દર્શન નહિ થાય.

ચૈતન્યપ્રભુને પામવા માટેનું ચેતનાનું આરોહણ તેજ ગુણસ્થાનક આરોહણ છે.

આત્માની ઓળખ ન થાય ત્યાં સુધી તો સત્સંગ સેવવો જ હિતાવહ છે.

આત્માની નિકટ રહેવા રૂપ અવસ્થા એ સમાધિ છે, જે સાર છે.

આત્માની રૂએ આત્મા પામવા- પમાડવા બોલીએ તે મીન છે, કારણ આત્મા અબોલતત્વ છે.

આત્માની વિસ્મૃતિ એજ અજ્ઞાન, નિદ્રા અને પ્રમાદ છે.

આત્માની શોભા આત્મગુણોથી છે. ગુણવૈભવ એ જ આત્મવૈભવ.

આત્માનું આત્મપણે ગેરહાજરપણું એ આત્માનું ભાવમરણ છે.

આત્માને આધાર માની જે જીવે તે ધર્મી.

આત્માને ઓળખશો તો વ્યવહારધર્મ એની મેળે સહજ થયા કરશે.

આત્માને લાગીને રહેલ યોગને આત્મામાં જ રાખે એવો ઉપયોગ એ જ આત્મોપયોગ.

આત્માનો આત્મા તરીકે જીવનમાં સ્વીકાર નથી થતો ત્યાં સુધી પૈસાનું ગણિત બહુ ગૂંચવે છે.

આત્મામાં ઉપયોગ રૂપી પાવર જોડાવાથી સંસારનો પાવર કપાઈ જાય છે.

આત્મામાં નિર્બળ પર્યાયની અનુભૂતિ તે સ્વરૂપશાસન છે.

આત્મામાં રહેનારને બલારની ક્રિયાના બંધન લાગતા નથી.

આત્માર્થી જેટલું બોલે તેટલું મૌન.

આદર અને બહુમાનની પૃષ્ઠભૂમિ ઉપર સેવાયેલ સત્સંગ ફળદાયી થાય.

આત્માના શુદ્ધ સ્વરૂપ ઉપર દૃષ્ટિ કરે તો સંસાર અસાર લાગ્યા વિના રહે નહિ.

આધ્યાત્મિતતાનો માર્ગ જાગૃતિનો છે તેમ અત્યંત પ્રામાણિકતાનો પણ છે.

આપણી વર્તમાન અવસ્થા માટે આપણે પોતે જ પૂરેપૂરા જવાબદાર છીએ.

આરોપિત જ્ઞાન એટલે આહાર્યજ્ઞાન.

આવતી ચીજ માટે હરખ ન કરો, જતી ચીજ માટે આંસુ ન સારો.

આવિનાશી આત્મા વિનાશીમાં કઈ રીતે - કેવી રીતે ડૂબે?

આવે તો હાસકાર નહિ અને જાય તો હાયકાર નહિ તેનું નામ સ્મયગ્ પરિર્ણાતે.

આશ્રિતતા છે માટે આશ્રમની વ્યવસ્થા છે.

આંખમાં અમી તો દુનિયા ગમીઃ જીભમાં અમી તો દુનિયા નમી.

આંશિક શુદ્ધિએ સાધન છે તો પૂર્ણ શુદ્ધિ એ સાધ્ય છે.

એક ખોટો વિકલ્પ આત્માને અનંતકાળ રખડાવી શકે છે.

એક માત્ર માનવ બજારમાં જ મળતો મોક્ષ માનવભવ પામી ખરીદી જવા જેવો છે.

એકાગ્રતા એ સામાયિક નથી પરંતુ સમતા એ સામયિક છે.